در بیست و نهمین مجمع عمومی سازمان ملل، ایران درخواست کرد که دستور کار فقره‌ای تحت عنوان «تأسیس منطقه‌ی بدون هسته‌ای در منطقه‌ی خاور میانه» در نظر گرفته شود، که بعد مصر به عنوان حامی مشترک به آن پیوست . مذاکرات بین ایران و مصر به فهمی دوجانبه برای تغییر عنوان پیش‌نویش قطع‌نامه به «تأسیس منطقه‌ای بدون سلاح هسته‌ای در منطقه‌ی خاور میانه» شد.

درخواست ایران در مجمع عمومی سازمان ملل مسبوق بود به تلاش‌های متعدد در جهت این هدف که شامل اعلامیه‌ی شاه ایران در ۱۹۶۹ برای فراخوان ساختن یک منطقه‌ی بدون هسته‌ای در خاور میانه و همچنین اعلامیه‌های وزاری امور خارجه‌ی ایران در مجمع عمومی سازمان ملل در سال‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۷۱ می‌شد.

پیش‌نویس قطع‌نامه‌ای که ایران و مصر حامیان مشترک آن بودند، که به عنوان قطع‌نامه‌ی ۳۲۶۳ تصویب شد این را در نظر می‌گرفت که «ناگزیر است تمام طرفین مربوط در منطقه مؤکداً و بی‌درنگ قصد متقابل‌شان در اجتناب از تولید، آزمایش، به‌دست‌آوردن، به‌اختیارگرفتن یا هرگونه مالکیت سلاح هسته‌ای» را اعلام کنند. به علاوه، قطع‌نامه از دولت‌های منطقه می‌خواست که با پیمان عدم اشاعه موافقت کنند و از دبیر کل می‌خواست که در مورد «نظر طرفین مربوط» در باره‌ی اجرای قطع‌نامه «تحقیق به عمل آورد.» ۱۲۵ دولت به قطع‌نامه رأی مثبت دادند، هیچ دولتی مخالف نبود و رأی دو دولت (اسرائیل و برمه) ممتنع بود.

Photo credit: UN Photo/Yutaka Nagata

The delegation of Iran at the 1972 UN General Assembly. Pictured are Abbas Ali Khalatbari (right), Minister for Foreign Affairs, and Fereydoun Hoveyda, Permanent Representative to the UN